als ik een elf was,

zou ik je mee willen nemen,

zou ik ervoor gaan,

vliegen door het heelal,

nam je mee naar de maan,

om vandaar de horizon te aanschouwen,

een balans samen,

Hoor, luister, hoor,

muziek van engelenkoren

Waar loop je heen?

Waar draaf je naar toe?

Muziek klinkt overal om je heen.

Een heerlijke boodschap

daalt als sneeuwvlokken neer.

Verwijder wat duister is uit je hart,

de Mensenminnaar is geboren.

Hoor, een symfonie van weelderige klanken

doch geen mooiere toon op deze dag,

dan het rietfluitje van de herder

dat plots alle zorgen doet verdwijnen.

‘Herdersrietenfluitje’

met je hoge ijle toon

zwevend door de donkere luchten

verzadigend neerdaalt in de harten van mensen.

Eindelijk,

Mysterie in de geschiedenis

van lichtinval in de duistere wereld.

De hemel scheurde met geweld open

en niemand die het hoorde

een zwijgend gebeuren

waarin de schoot van een maagd-o zo pure-

een vrucht ontving van hierboven.

De roes van het moederschap haar gegeven.

Ik zal je dragen, Goddelijke Kiem,

in mijn schoot van welbehagen

voeden met het diepste van mijn ziel.

Strelen met mijn handen al over mijn schoot

zodat Jij , o kleine vrucht,

kunt voelen de tederheid van mijn lied.

Ik zal zingen en lachen in mijn vreugde

voor mijn God om het worden in mijn schoot.

Jij spreekt tot mij een Woord van Leven

doorheen mijn schootbeleven

en is Uw Woord geen Eeuwig Leven

vastgeankerd in mijn schoot van leven?

Wanneer jouw kleine voetjes ongeduldig

de binnenwand bewandelen van mijn baarmoederschoot

zie ik reeds de lichtende voeten met snelle draf

over de stenen van de steden

wandelend de wind van oneindigheid verkondigend.

Maar, nu koester ik Jou-nog even-

geniet van negen maanden eeuwig leven

tot de dag zal komen

en ik schenken zal met tedere lippen